Stan - Σε Θέλω Εδώ στίχοι

Σε Θέλω Εδώ

 

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Μου λες δεν είμαστε μαζί (Αστο)
Τώρα είσαι σε άλλου το κορμί (Αστο)
Μες τα ματιά σου είχα βρει (λίγη)
Χαρά που τώρα ξαφνικά (λήγει)
Μου λες πως όλα τελειώσανε
Ότι νιώσαμε νιώσαμε
Μα ποτέ δεν σταμάτησα
να'μαι εδώ για σένα (ένα,ένα)
Όλα πίσω θα σου έρθουνε
Και θα δεις ότι έφταιγε

Για τα πάντα που σου έδινα
Μόνο καρδιά

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Μου λες δεν είμαστε μαζί (ΦΕΥΓΕΙΣ)

Τόσες χιλιάδες Σ'ΑΓΑΠΩ (κλέβεις)
Ό,τι έγινε, έγινε μου λες (Ρίμα)
Χωρίς αγάπη θα'μαι εγώ (Θύμα)
Μου λες πως όλα τελειώσανε
Ότι νιώσαμε νιώσαμε
Μα ποτέ δεν σταμάτησα
να'μαι εδώ για σένα(ένα,ένα)
Όλα πίσω θα σου έρθουνε
Και θα δεις ότι έφταιγε

Για τα πάντα που σου έδινα
Μόνο καρδιά

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Kαι όταν έρθει ο καιρός

που θα πεις σε μένα πως γυρνάς

θα΄μαι διάφορέτικός 

και θα πεις συγγνώμη αφου πονάς

έχασες όσες ευκαιρίες άξιζες 

Πες μου τι ζητάς

Ό,τι δίνεις παίρνεις 

(όχι όχι δεν θα ξεχάσω
όχι όχι δεν θα ξεχάσω
όχι όχι δεν θα ξεχάσω
όχι όχι άμα σε χάσω 

όχι όχι δεν θα ξεχάσω 

όχι όχι δεν θα ξεχάσω

Μην ξεχνάς)

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Ω ω ω ω ω...

Freeze

Έμεινες πίσω... άτομα έρχονται και φεύγουν στην ζωή σου... χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις πότε έγιναν μέρος της και πότε ιστορία της... πότε σε έκαναν να χαρείς και πότε να πέσεις στα πατώματα... Το έχεις πάθει ποτέ να μην μπορείς να περιγράψεις αυτά που νιώθεις με λόγια? Μερικές φορές με πράξεις και άλλοτε μόνο με τραγούδια...

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί... τότε... θυμάσαι... εκείνη την μέρα που σε πήρε αγκαλιά, σε κράτησε γερά σε φίλησε κάτω από την βροχή λέγοντας σου ότι το καλοκαίρι θα είναι υπέροχο γιατί θα είναι το δικό σας καλοκαίρι... γέμισες χαρά και ένα τεράστιο χαμόγελο κάλυψε την αβεβαιότητα που ένιωθες εκείνη την στιγμη, γιατί σε έκανε να πιστέψεις στην αλήθεια που έκρυβαν εκείνη την στιγμή τα μάτια.Το είχες πει από την πρώτη μέρα ότι κουράστηκες στα λόγια γιατί κανένας δεν τα κάνει πράξη...Και σε διαβεβαίωσε ότι ποτέ και για κανέναν λόγο δεν πρόκειται να το κάνει αυτό, δεν ανήκουν στο τρόπο που συμπεριφέρεται απέναντι σου. Θυμάσαι που σε προστάτευε και έπαιρνε το μέρος σου όποτε κάποιος σε έκανε να στεναχωρηθείς, ακόμα και όταν χιλιόμετρα σας χώριζαν, ήταν δίπλα σου και φοβόταν μήπως έβρισκες κάποιον άλλον από την πρωτεύουσα. Πίστευες ότι ήταν κομμάτι της ζωής σου και της καθημερινότητάς σου... ένα κομμάτι που δεν περίμενες ότι θα ξεκόλλαγε τόσο εύκολα απο το παζλ της ζωής σου. Όταν ήταν μαζί σου ένιωθες άλλος άνθρωπος, μια σιγουριά μέσα σου και να τους γράφεις όλους και το τι θα πουν, ήσασταν μαζί και ήταν το μόνο που σε ενδιέφερε... ακόμα και όταν οι άνθρωποι γύρω σου προσπαθούσαν να σε μειώσουν και να σε κάνουν να ντρέπεσαι για μια απόφαση που πήρες επειδή ΕΣΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΣ. Σου άρεσε που για πρώτη φορά πήρες μια απόφαση ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ δική σου... χωρίς να πάρεις την γνώμη  κανενός, γιατί βγήκαν μπροστά τα συναισθήματά σου και όχι οι σκέψεις.

Έχεις νιώσει ποτέ, έναν φόβο πριν πας για ύπνο...Έναν κόμπο στο στομάχι όταν είχες ετοιμαστεί για να κοιμηθείς? κάτι λες και το κρεβάτι ήταν μια μηχανή με προβολέα που σου κατέστρεφε την ψυχολογια.Αφού είχες κλάψει τις προηγούμενες ώρες, και επειδή έτυχε και είχες δίπλα σου ανθρώπους που το μόνο που θέλουν από σένα είναι να γελάς... και να είσαι το μουρλό χαμογελαστό άτομο που ξέρουν σου στάθηκαν, σε έκαναν να ξεχαστείς.Αλλά ο υφασμάτινος πουπουλένιος εφιάλτης ήταν στην ίδια θέση με τον προηγούμενο καιρό, ονομάζεται πλέον ΜΑΞΙΛΑΡΙ και ΠΑΠΛΩΜΑ. Τι να κάνεις λίγο το κλάμα λίγο η νύστα που δεν έβλεπες μπροστά σου, λίγο οι αναμνήσεις, να'τη η νύστα.Ξαπλώνεις και η ταινία ξεκίνα... μόνο που αυτή τη φορά δεν είχες ποπ κορν και ήσουν ο μόνος θεατής, ένα ακόμα θετικό ήταν ότι εκείνη την στιγμή έβρεχε... με λίγα λόγια η μοναδικότητα του φεγγαριού και η ομορφιά των αστεριών ήταν κρυμμένα πίσω από μαύρα σύννεφα... ασορτί με την ψυχολογία σου ΥΠΕΡΟΧΟ?? Δηλαδή είναι κάποιοι συνδιασμοί που δεν τους χωράει η λογική. Η ταινία ξεκίνησε, στιγμές μια μετά την άλλη, γέλια, κλάματα και ο μόνος τρόπος να βάλεις στο αθόρυβο την ταινία είναι να βάλεις το κεφάλι σου κάτω από το μαξιλάρι...

Τελειώνει, μετα από αρκετή ώρα σε παίρνει ο ύπνος, σκέψεις περνάνε μέσα από το κεφάλι σου. Δεν ξέρεις τι θέλεις, άμα αλήθεια το θέλεις, άμα πρέπει να το κάνεις. Μπερδεμένα πράγματα. Σχολείο, φίλοι καλοί, συμαθητες ψυχροί και εχθρός σου είναι το χθες, το μαθαίνουν, σκέψεις, απόψεις, υποστηρίξεις και πράγματα που πριν δεν τολμούσαν να σου πουν. Οι περισσότεροι σου λένε να δώσεις στην ιστορία σας μια ακόμα βοήθεια. Απαντάς ότι το βιβλίο τελείωσε, διάβασες το ΤΕΛΟΣ και δεν γίνεται μετά από αυτό να υπάρξει συνέχεια του βιβλίου, κάποιος ακούει, σε σταματάει, 

-Μπα όλοι έτσι λένε και αν οι πωλήσεις πάνε καλά κυκλοφορούν μέχρι και τρίτο τόμο... 

Και ξεκίνησε να σου λέει διάφορους τίτλων βιβλίων... Σταματάς, σκέφτεσαι. Αν όντως του δώσεις μια ευκαιρία...? Το κοντινότερο άτομο σου ξεκαθάρισε την αξία σου...και σου υπενθυμίζει τα υπόλοιπα που σου είχε κάνει... άσχημο δεν είναι να σου τα θυμίζει κάποιος άλλος αυτά που θα έπρεπε να θυμάσαι? ΟΧΙ, όχι γιατί αυτό είναι φίλοι, είναι λες και είσαι τυφλός και σε βοηθάνε που να πας για να μην φας τα μούτρα σου.

Και τέλος σκέφτεσαι τις αξίες και τους ανθρώπους που περιμένουν εκεί έξω μια ευκαιρία σου... όπου με αυτή την ευκαιρία μπορεί να μην σε στεναχωρήσουν...