Stan - Σε Θέλω Εδώ στίχοι

Σε Θέλω Εδώ

 

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Μου λες δεν είμαστε μαζί (Αστο)
Τώρα είσαι σε άλλου το κορμί (Αστο)
Μες τα ματιά σου είχα βρει (λίγη)
Χαρά που τώρα ξαφνικά (λήγει)
Μου λες πως όλα τελειώσανε
Ότι νιώσαμε νιώσαμε
Μα ποτέ δεν σταμάτησα
να'μαι εδώ για σένα (ένα,ένα)
Όλα πίσω θα σου έρθουνε
Και θα δεις ότι έφταιγε

Για τα πάντα που σου έδινα
Μόνο καρδιά

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Μου λες δεν είμαστε μαζί (ΦΕΥΓΕΙΣ)

Τόσες χιλιάδες Σ'ΑΓΑΠΩ (κλέβεις)
Ό,τι έγινε, έγινε μου λες (Ρίμα)
Χωρίς αγάπη θα'μαι εγώ (Θύμα)
Μου λες πως όλα τελειώσανε
Ότι νιώσαμε νιώσαμε
Μα ποτέ δεν σταμάτησα
να'μαι εδώ για σένα(ένα,ένα)
Όλα πίσω θα σου έρθουνε
Και θα δεις ότι έφταιγε

Για τα πάντα που σου έδινα
Μόνο καρδιά

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Kαι όταν έρθει ο καιρός

που θα πεις σε μένα πως γυρνάς

θα΄μαι διάφορέτικός 

και θα πεις συγγνώμη αφου πονάς

έχασες όσες ευκαιρίες άξιζες 

Πες μου τι ζητάς

Ό,τι δίνεις παίρνεις 

(όχι όχι δεν θα ξεχάσω
όχι όχι δεν θα ξεχάσω
όχι όχι δεν θα ξεχάσω
όχι όχι άμα σε χάσω 

όχι όχι δεν θα ξεχάσω 

όχι όχι δεν θα ξεχάσω

Μην ξεχνάς)

Πες μου το γιατί
να μην είσαι εδώ
τώρα πια και'γω να μπορώ
Τα δυό σου τα γλυκά τα χείλη
σα πρώτα και πάλι να τα φιλώ
Πες μου το γιατί
σαν τρελός κάθε βράδυ
εδώ να σ'αναζητώ
Σε θέλω εδώ, σε θέλω εδώ

Ω ω ω ω ω...

Freeze

Έμεινες πίσω... άτομα έρχονται και φεύγουν στην ζωή σου... χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις πότε έγιναν μέρος της και πότε ιστορία της... πότε σε έκαναν να χαρείς και πότε να πέσεις στα πατώματα... Το έχεις πάθει ποτέ να μην μπορείς να περιγράψεις αυτά που νιώθεις με λόγια? Μερικές φορές με πράξεις και άλλοτε μόνο με τραγούδια...

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί... τότε... θυμάσαι... εκείνη την μέρα που σε πήρε αγκαλιά, σε κράτησε γερά σε φίλησε κάτω από την βροχή λέγοντας σου ότι το καλοκαίρι θα είναι υπέροχο γιατί θα είναι το δικό σας καλοκαίρι... γέμισες χαρά και ένα τεράστιο χαμόγελο κάλυψε την αβεβαιότητα που ένιωθες εκείνη την στιγμη, γιατί σε έκανε να πιστέψεις στην αλήθεια που έκρυβαν εκείνη την στιγμή τα μάτια.Το είχες πει από την πρώτη μέρα ότι κουράστηκες στα λόγια γιατί κανένας δεν τα κάνει πράξη...Και σε διαβεβαίωσε ότι ποτέ και για κανέναν λόγο δεν πρόκειται να το κάνει αυτό, δεν ανήκουν στο τρόπο που συμπεριφέρεται απέναντι σου. Θυμάσαι που σε προστάτευε και έπαιρνε το μέρος σου όποτε κάποιος σε έκανε να στεναχωρηθείς, ακόμα και όταν χιλιόμετρα σας χώριζαν, ήταν δίπλα σου και φοβόταν μήπως έβρισκες κάποιον άλλον από την πρωτεύουσα. Πίστευες ότι ήταν κομμάτι της ζωής σου και της καθημερινότητάς σου... ένα κομμάτι που δεν περίμενες ότι θα ξεκόλλαγε τόσο εύκολα απο το παζλ της ζωής σου. Όταν ήταν μαζί σου ένιωθες άλλος άνθρωπος, μια σιγουριά μέσα σου και να τους γράφεις όλους και το τι θα πουν, ήσασταν μαζί και ήταν το μόνο που σε ενδιέφερε... ακόμα και όταν οι άνθρωποι γύρω σου προσπαθούσαν να σε μειώσουν και να σε κάνουν να ντρέπεσαι για μια απόφαση που πήρες επειδή ΕΣΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΣ. Σου άρεσε που για πρώτη φορά πήρες μια απόφαση ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ δική σου... χωρίς να πάρεις την γνώμη  κανενός, γιατί βγήκαν μπροστά τα συναισθήματά σου και όχι οι σκέψεις.

Έχεις νιώσει ποτέ, έναν φόβο πριν πας για ύπνο...Έναν κόμπο στο στομάχι όταν είχες ετοιμαστεί για να κοιμηθείς? κάτι λες και το κρεβάτι ήταν μια μηχανή με προβολέα που σου κατέστρεφε την ψυχολογια.Αφού είχες κλάψει τις προηγούμενες ώρες, και επειδή έτυχε και είχες δίπλα σου ανθρώπους που το μόνο που θέλουν από σένα είναι να γελάς... και να είσαι το μουρλό χαμογελαστό άτομο που ξέρουν σου στάθηκαν, σε έκαναν να ξεχαστείς.Αλλά ο υφασμάτινος πουπουλένιος εφιάλτης ήταν στην ίδια θέση με τον προηγούμενο καιρό, ονομάζεται πλέον ΜΑΞΙΛΑΡΙ και ΠΑΠΛΩΜΑ. Τι να κάνεις λίγο το κλάμα λίγο η νύστα που δεν έβλεπες μπροστά σου, λίγο οι αναμνήσεις, να'τη η νύστα.Ξαπλώνεις και η ταινία ξεκίνα... μόνο που αυτή τη φορά δεν είχες ποπ κορν και ήσουν ο μόνος θεατής, ένα ακόμα θετικό ήταν ότι εκείνη την στιγμή έβρεχε... με λίγα λόγια η μοναδικότητα του φεγγαριού και η ομορφιά των αστεριών ήταν κρυμμένα πίσω από μαύρα σύννεφα... ασορτί με την ψυχολογία σου ΥΠΕΡΟΧΟ?? Δηλαδή είναι κάποιοι συνδιασμοί που δεν τους χωράει η λογική. Η ταινία ξεκίνησε, στιγμές μια μετά την άλλη, γέλια, κλάματα και ο μόνος τρόπος να βάλεις στο αθόρυβο την ταινία είναι να βάλεις το κεφάλι σου κάτω από το μαξιλάρι...

Τελειώνει, μετα από αρκετή ώρα σε παίρνει ο ύπνος, σκέψεις περνάνε μέσα από το κεφάλι σου. Δεν ξέρεις τι θέλεις, άμα αλήθεια το θέλεις, άμα πρέπει να το κάνεις. Μπερδεμένα πράγματα. Σχολείο, φίλοι καλοί, συμαθητες ψυχροί και εχθρός σου είναι το χθες, το μαθαίνουν, σκέψεις, απόψεις, υποστηρίξεις και πράγματα που πριν δεν τολμούσαν να σου πουν. Οι περισσότεροι σου λένε να δώσεις στην ιστορία σας μια ακόμα βοήθεια. Απαντάς ότι το βιβλίο τελείωσε, διάβασες το ΤΕΛΟΣ και δεν γίνεται μετά από αυτό να υπάρξει συνέχεια του βιβλίου, κάποιος ακούει, σε σταματάει, 

-Μπα όλοι έτσι λένε και αν οι πωλήσεις πάνε καλά κυκλοφορούν μέχρι και τρίτο τόμο... 

Και ξεκίνησε να σου λέει διάφορους τίτλων βιβλίων... Σταματάς, σκέφτεσαι. Αν όντως του δώσεις μια ευκαιρία...? Το κοντινότερο άτομο σου ξεκαθάρισε την αξία σου...και σου υπενθυμίζει τα υπόλοιπα που σου είχε κάνει... άσχημο δεν είναι να σου τα θυμίζει κάποιος άλλος αυτά που θα έπρεπε να θυμάσαι? ΟΧΙ, όχι γιατί αυτό είναι φίλοι, είναι λες και είσαι τυφλός και σε βοηθάνε που να πας για να μην φας τα μούτρα σου.

Και τέλος σκέφτεσαι τις αξίες και τους ανθρώπους που περιμένουν εκεί έξω μια ευκαιρία σου... όπου με αυτή την ευκαιρία μπορεί να μην σε στεναχωρήσουν...

~21/12/12~

Γειά σας... ΖΕΙΤΕ! Τι χαρά είναι αυτή!? =Ρ Τέλος πάντων... να μπω κατευθείαν στο θέμα μου ή να το πάω πλάγιως...? είναι μια ερώτηση... λοιπόόόόόν, η υπότιθέμενη ώρα που θα καταστρεφόμασταν 13:13 πέρασε, η 21η Δεκέμβρη θα περάσει και θα γίνει παρελθόν μια ανάμνηση που θα έχουμε όλοι μας και θα γελάμε με τις στιγμές που φωνάξαμε στο άκυρο μέσα στην τάξη "ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ" ή "ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ" ή μια τσιρίδα που σε έκανε να μουτζουρώσεις αυτό που έγραφες! και τον καθηγητή να κοιτάει -> ο_Ο <- έτσι, ενώ όλη η υπόλοιπη τάξη είχε λιώσει στα γέλια.

Όλοι είχαμε κάποιο παιδί στην παρέα, ή κάποιον γνωστό που είχε ρωτήσει: "Τι θα έκανες άμα ερχόταν όντως το τέλος του κόσμου?" Όλοι απάντησαν, και όλες οι απαντήσεις είχαν να κάνουν ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΑΤΟΜΟ στην ζωη του καθενος, με την ΑΓΑΠΗ με λίγα λόγια. Έλεγαν ότι ήθελαν να πάνε στον "άνθρωπό τους" και να τους μιλήσουν χωρίς να φοβούνται πλέον τίποτα, γιατί δεν θα είχαν να φοβηθούν τίποτα, το τέλος θα ερχόταν και κάτι σαν και αυτό δεν θα τους ενοχλούσε πολυ, ούτε θα σκεφτόντουσαν τι θα έλεγαν οι γύρω τους, άμα θα τους αρέσει ή όχι η επιλογή τους!
Άλλοι έλεγαν ότι θα ήθελαν να είναι μαζί με τους αγαπημένους τους φίλους, πίνοντας ζεστή σοκολάτα, μπαμπουλωμένοι με κουβέρτες, να κάθονται στο μπαλκόνι και να βλέπουν το το τέλος να έρχεται. Κάποιοι άλλοι θα ήθελαν να είναι μαζί με το "άλλο τους μισό" AΓΚΑΛΙΑ μέχρι το τέλος και λίγο πριν τελειώσουν όλα να ανταλλάξουν και το τελευταίο τους ΦΙΛΙ! (Γλυκό έτσι?)  Άλλοι πάλι θα ήθελαν να περάσουν αυτές τις λίγες στιγμές χαμογελώντας γιατί κάποιος άλλος τους το στέρησε! Λίγοι και καλοί, λίγοι και στενοί! Πάντα σε τέτοιες στιγμες θέλουμε μόνο τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Συγγενείς, φίλους, αδέρφια, γονείς, τον άνθρωπό μας!

Κρύο...
Κάθομαι στην καρέκλα μου πίνοντας την σοκολάτα μου.
Βαβούρα...
Σκέφτομαι,
Γιατί πρέπει να θυμηθούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους λίγο πριν τα πάντα τελειώσουν? Γιατί? 
Γιατί πρέπει να έρθει το τέλος για να δείξεις στους γονείς σου το πόσο πολυ τους ευχαριστείς για αυτά που έκαναν τόσα χρόνια για σένα?
|ΣΙΩΠΗ| μόνο η μουσική ακούγεται από το βάθος, απορημένα μάτια με κοιτάνε!

***Γιατί να μην τρέξεις να του μιλήσεις... να του πεις τι πραγματικά νιώθεις για εκείνον, μην τα αφήνεις όλα στο άγνωστο. ΦΥΓΕ! Εκεί κάθεται τον βλέπεις? Πήγαινε μην χάνεις χρόνο! Άλλωστε δεν μας απομένει και πολύς!

*Πόσους μήνες την θέλεις και σε θέλει. Γιατί δεν μιλάτε? Ντρέπεστε? Μου κάνεις πλάκα? Οι μόνοι άνθρωποι που θα έπρεπε να ντρέπονται είναι αυτοί που δεν νιώθουν κάτι παρόμοιο ο ένας με τον άλλον! Κοιτάζεστε πόση ώρα και κανένας απο τους δύο ξεροκέφαλούς ας δεν σηκώνεται να μιλήσει. Πήγαινε αγόρι μου... δεν δαγκώνει η κοπέλα. Κάνε εσύ το πρώτο βήμα και κανένας από τους δυό σας θα χάσει!

****Εσύ..? την κοπέλα σου την έχεις γραμμένη, μιλάτε λίγο έως καθόλου, και τώρα θέλετε να είστε και αγκαλιά μέχρι το τέλος? Αφού όλοι το ξέρουμε ότι σημαίνει πολλά για σένα και για εκείνη το ίδιο γιατί της συμπεριφέρεσαι έτσι? Το θεωρείς ΜΑΓΚΙΑ, να παίζεις με την καρδιά της κοπέλας, και άμα το καλοσκεφτείς τι σου έκανε για να παίξεις μαζί της? |κατεβασμένο βλέμμα, νευριασμένο αλλά στα μάτια φαίνεται ότι φέρθηκε ΛΑΘΟΣ|
 
**Tο ίδιο κάνεις και εσύ με το αγόρι σου!

***** Εσύ θέλεις να είσαι μαζί με τους φίλους σου... άμα έχω καταλάβει καλά εμάς δηλαδή. Κάθεσαι και μας μαχαιρώνεις πισώπλατα, ποτέ δεν παίρνεις το μέρος κανενός μας, και το μόνο που κάνεις είναι να μας κοροϊδευεις μπροστά στα μούτρα μας! Θυμάσαι καθόλου τις δύσκολες στιγμές που πέρασες και σου συμπαρασταθήκαμε όλοι. Πότε όμως ήσουν δίπλα μας όταν σε χρειαστήκαμε? ΠΟΤΕ! Και τώρα, τώρα τι? Περιμένεις να είμαστε για πάντα κολληταρια με τέτοια συμπεριφορά?

-Γιατί μιλάς έτσι?
-Γιατί κανένας δεν μπορεί να μου μου το απαγορεύσει, και πάντα περιμένουμε από κάποιον άλλον μιλήσει για εμάς... έτσι δεν είναι? Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι να μην λέμε ποτέ αυτο που αισθανόμαστε, και που σκεφτόμαστε! Και ότι ποτέ δεν παίρνουμε την ευθύνη στα χέρια μας!

Ώρα 13:15
-κι ειμαστε ακομα ζωντανοι... Τρολλαρουν οι Μαγια ρεεεε!!|ΓΕΛΙΑ|
-στην σκήνη, σαν ροκ συγκροτημα...
-κι αν μας αντέξει το σχοινι
-θα φανεί στο χειροκρότημα...

Μετά από εκείνο το μουσικό διάλλειμα, οι συζητησεις των παιδιών δεν είχαν πλέον εκείνο το φιλοσοφικό χαρακτήρα που είχαν. Τα πράγματα ξαναεπέστρεψαν στην καθημερινότητά τους. Τα κορίτσια να περιμένουν τον "πριγκιπα" τα αγόρια αυτοκίνητα, και όλα τα υπόλοιπα άσχετα. Ποιό το νόημα μιας "σημαντικής" κουβέντας και στο τέλος όλοι να την ξεχνάμε!? Η ώρα της καταστροφής είχε φύγει και όλα ήταν παρελθόν, τώρα το μόνο τέλος του καθενός είναι και το ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ(λίγο μακάβριο έτσι?) Άν το καλοσκεφτείς αυτό το τέλος δεν το έχει προβλέψει κανένας πολιτισμός, ούτε θα στο στείλουν σε μήνυμα, ούτε θα το ακούσεις ποτέ από κάποιον τυχαίο περαστικό. 
 
#Σκέψου ότι γύρω υπάρχουν άνθρωποι με συναισθήματα και πάνω απ'όλα με καρδιά!

#Σήκω, ΖΗΣΕ κάνε τις επιλογές που ΕΣΥ θέλεις, κάνε αυτά που σε κάνουν χαρούμενο

#ΑΓΑΠΗΣΕ[όποιον θέλεις εσύ και όχι όποιον συμπαθήσει η παρέα σου] ΜΕ ΤΡΕΛΑ!

#ΚΑΝΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ, δεν έχεις να χάσεις πολλά! Και ειδικά όταν αυτό το βήμα θέλεις να το κάνεις βδομάδες... πόσο μάλλον μήνες! Άμα ισχύει λίγες μέρες, περίμενε να το σιγουρέψεις πρώτα!

#Δείξε στους ανθρώπους που αγαπάς τι πραγματικά νιώθεις για εκείνους, μην περιμένεις να το μαντέψουν(όλοι το λατρεύομε όταν κάποιος μας δείχνει τα ζεστά συναισθήματά του για μας) και πιο σημαντικό ΜΗΝ τους θεωρήσεις ποτέ ΔΕΔΟΜΈΝΟΥΣ!

Tελειωνει και αυτη η μερα... τι μερα ειναι σημερα... ποσες του μηνος εχουμε? Λοιποον 16/12 μερα γενεθλιων... Πως στο καλο περασε ενας χρονος χωρις να το καταλαβω? Ποσα πραγματα αλλαξαν μεσα σε ενα χρονο? Συναντησα ανθρωπους, που ποτε δεν πιστευα οτι θα γνωριζα, με καποιους η "φιλια" δεν κρατησε πολυ... με καποιους αλλους κραταει ακομα, και με καποιους αλλους οποτε το θυμομαστε! Γνωρισα ατομο(α) που αλλαξαν ριζικα την ζωη μου, τον τροπο που σκεφτομαι, τον τροπο που συμπεριφερομαι. Μην σκεφτεις οτι ειμαι πιονι τους και με κανουν οτι θελουν... αντιθετως ;) απλος βοηθησαν να δω την ζωη διαφορετικα... με αλλο ματι ρε παιδι μου. Σε μερικους ανθρωπους βασιστηκα και με αφησαν να πεσω, και η πτωση αυτη πονεσε... πονεσε πολυ! Αλλα οπως πρεπει να κανεις εσυ, εγω, και ο καθενας μας ειναι να σηκωθει ξανα στα ποδια του, να σηκωθει και να βαλει καινουριους στοχους, καινουρια ονειρα, καινουριες φιλοδοξιες!
Ας επιστρεψουμε πισω στην κουβεντα μας... ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕ ΕΤΣΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ, ποτε περασε ο ΓΕΝΑΡΗΣ, πως ηρθε ο ΑΠΡΙΛΗΣ <3, πως με αποχαιρετησε ο ΜΑΗΣ=') , πως με αφηνει σιγα σιγα ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ.
Και τωρα τι? μεγαλωσα ενα χρονο... δεν νιωθω κατι το ιδιαιτερο... δεν νιωθω και πολυ διαφορετικη... για να μην πω η ιδια...! Αλλα αυτο θα το δω με το περασμα του χρονου.Φετος δεν εκανα καποιο παρτυ... βαριομουν ειχα μαθηματα, που καιρος για τετοια... χθες λοιπον καθησα και σκεφτηκα, σκεφτηκα ολες αυτες τις 365 μερες που η καθε μια ηταν ξεχωριστη με τον δικο της τροπο... Ενας χρονος ΦΟΥΛΑΡΙΣΜΕΝΟΣ με αναμνησεις... πολλες ομορφες και γλυκες αναμνησεις, που εκαναν την καρδια μου να χτυπαει σαν τα λαμπακια του χριστουγεννιατικου δεντρου! αρκετες φορες μαλιστα δακρυσα... δεν ειναι κατι κακο ουτε κατι κρυφο... παρολο τις καλες αναμνησεις δεν ελειψαν και οι ασχημες, που εκεινη την περιοδο με εκανε να χασω την ελπιδα μου και να μην ειμαι και πολυ καλα, να λυγισω και να χασω τις δυναμεις μου! Αλλα μαλλον τα καταφερα και τα ξεπερασα γιατι καποια ατομα ηταν διπλα μου, μου σταθηκαν και με εκαναν να γελασω, να ξεχαστω, να πιστεψω ξανα σε μενα! Τους ευχαριστω πολυ για ολα!!! =")
Τα πραγματα αλλαζουν, και οι ανθρωποι το ιδιο! Μην μενεις σε ενα σημειο ΖΗΣΕ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ! Μην στεναχωρηθεις γιατι εχασες καποιον ανθρωπο που θεωρουσες δικο σου... αμα ηταν ετσι, θα ηταν ακομη διπλα σου! ;)
Καλο Ξημερωμα

Περνάνε γρήγορα οι μήνες... κάθε 10 κάτι με πιάνει τι να πω... αυτή η μέρα αποκλειστικά σε θυμίζει.!

Θέλω να ξέρεις ότι ένιωσα πολύ δυνατά πράγματα για σένα, πράγμα που μπορεί και να μην καταλάβες. Μου χρωστάς ακόμα ένα "ΓΙΑΤΙ?", ένα Γιατί που όσοι μήνες και αν περάσουν το ίδιο με βασανίζει. Ήσουν ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβησαν ποτέ... αλλά όπως λένε τα καλύτερα πράγματα δεν είναι πράγματα. Ήσουν ένα άτομο που μπήκε στην ζωή μου και την άλλαξε... την άλλαξε προς το καλύτερο! Κάθε μέρα ξυπνούσα, με την ελπίδα ότι κάπου θα σε πετύχω... θα πετύχω εκείνα τα πανέμορφα μάτια. Πως μπορώ να ξεχάσω το χτύπημα της καρδιάς μου κάθε φορά που σε έβλεπα, τις στιγμές που με κοίταζες και μου κοβόντουσαν τα πόδια και το μόνο που αισθαμόνουν ήταν ότι είχα ολόκληρη κοιλάδα με πεταλούδες μέσα μου! Τις ώρες που δεν καταλάβαινα τι γινόταν γύρω μου, επαφή με το περιβάλλον ΜΗΔΕΝ επειδή σκεφτόμουν μόνο και μόνο την στιγμή που μπηκές στην ζωή μου.

Όταν γνωριστήκαμε πιο πολύ ;) ... στον κινηματογράφο... δεν ξέρω άμα θυμάσαι, που καθήσαμε δίπλα-δίπλα που προσπάθησες να με πιάσεις από το χέρι αλλά δεν τα κατάφερες... δεν πειράζει! Βλέπαμε θρίλερ θυμασαι... εξορκισμούς... δεν φοβηθήκα, είχα εσένα δίπλα μου! Εκείνο το βράδυ που τα φτίαξαμε δεν κοιμήθηκα, νόμιζα ότι έβλεπα όνειρο, το πιο όμορφο όνειρο της ζωής μου, πίστευα ότι άμα με επαίρνε ο ύπνος και την επόμενη μέρα ξυπνούσα θα επέστρεφα πάλι στην βαρετή αρχική μου ζωή... ξέρεις χωρίς εσένα! Με πήρε τελικά ο ύπνος και όταν ξύπνησα, έτρεξα, έτρεξα να βρω ότι αυτό που "ονειρεύτηκα" δεν ήταν όνειρο. Κάθε μέρα περίμενα να χτυπήσει το τηλέφωνο κατά τις 5 μέχρι τις 6,30 ( μου είχες πει ότι δεν ήθελες να σου τηλεφωνώ εγώ γιατί δεν ήθελες να χρεωθώ εγώ γιατί είχαμε διαφορετικές εταιρείες) τις λίγες φορές που δεν τηλεφώνησες επειδή κάτι σου έτυχε... ανυσηχούσα αλλά θα έστελνες ένα μήνυμα που θα τα άλλαζε όλα... "Είμαι καλά συγγνώμη που δεν σου τηλεφώνησα σήμερα :'( θα τα πούμε αύριο ;) ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ :* <3 " Είχες την μοναδική ικανότητα να μου φτιάχνεις την διάθεση. Εκείνη την περίοδο που ήμασταν μαζί όποιος μου έλεγε κάτι άσχημο για σένα έτρωγε κατευθείαν delete από την ζωή μου, και είναι κάτι για το οποιό δεν έχω μετανιώσει καθόλου... τα άτομα που άξιζαν έμειναν στην ζωή μου και δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την απόφαση μου.
Μου έχουν λείψει τα βράδια που με κράταγες αγκαλία, για να με αφήσεις σπίτι μου, άκουγα το χτύπημα της καρδιάς σου και ένιωθα πιο δυνατή από ποτέ! Το κόκκινο χρώμα που "έπαιρνες" όταν κάποιος σε νευρίαζε, όταν οι φίλοι σου έλεγαν κάτι που θεωρούσες ότι θα με πείραζε προσπαθούσες να με πείσεις για το αντίθετο... [αλλά όταν ήμουν μαζί σου δεν πίστευα κανέναν άλλον], τα γλυκά φιλία σου για καληνύχτα, το χαμόγελό σου και ο τρόπος που με κοιτούσες! Σε θεωρόυσα τον "καλύτερο μου φίλο" και ήξερες τα πάντα για μένα, τον τρόπο που σκεφτόμουν, τα άτομα που συμπαθούσα και όχι, τα κιλά τρέλας που κουβαλούσα και ήξερα πως δεν είχες κανένα πρόβλημα! Τις εκπλήξεις που μου έκανες, και τις στιγμές που τα παράτησες όλα για μένα. Την ημέρα που έκανες κοπάνα και ήρθες στο σχολείο μου, με έψαχνες αλλά ο φύλακας δεν σε άφηνε να μπεις μέσα... αλλά τα καταφέραμε... σε κατάλαβα από μακριά, και έτρεξα από την μια άκρη του προαυλίου κατευθείαν στην αγκαλία σου! Τα ατελείωτα βράδια που καθόμουν και χάζευα το φεγγάρι και τα αστέρια αγνοώντας ότι την επόμενη μέρα είχα σχολείο! Κάθε μέρα κοιμόμουν με την σκέψη σου στο μυαλό μου!{άμα δεν μπορούσες να κοιμηθείς ορίστε η λύση}
Αλλά δεν με άλλαξες μόνο προς το καλύτερο.... Οταν "τελείωσαμε", μπορεί να μην το έδειξα αλλά πόνεσα πάρα πολύ, και έτσι όπως είναι λογικό ΞΕΣΠΑΣΑ, ξέσπασα άσχημα.! Κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου, έκλαιγα, δεν ήθελα κανέναν δικό μου άνθρωπο, κλέιστηκα στον εαυτό μου.Όταν και οι υπόλοιποι ότι οι δρόμοι μας χώρισαν άκουσα πολλά άσχημα πράγματα,άκουσα την αλήθεια που έβλεπα τόσο καιρό στα μάτια τους! Προσπάθησαν να σε μειώσουν για να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Εκεί που απάντησα χωρίς να το καταλάβω ήταν όταν άτομα που είχαν ξετρελαθεί στην ιδέα ότι ήμασταν μαζί είπαν κάποια πράγματα που μείωσαν και εσένα και εμένα.: <<Ξέρετε κάτι ακόμα και αν δεν είναι ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος του κόσμου εγώ τον έβλεπα χωρίς κανένα αρνητικό στοιχείο. Με βρίζετε για την επιλογή μου, εγώ όμως δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτήν μου την επιλογή. Δεν σας ρώτησα για να μου πείτε τι να κάνω έκανα αυτό που ήθελε η καρδιά μου. Τον βριζετε λες και τον ζήσατε, λες και μοιράστηκε μαζί σας πράγματα που δεν τα έχει πει σε κανέναν άλλον, τον γνωρίσατε μια μέρα τυχαία και νομίζετε ότι τον ξέρετε μια ζωή. Οκ το δέχομαι ούτε εγώ τον ξέρω μια ζωή αλλά εγώ που κανονικά έπρεπε να τον βρίζω το κάνετε εσελις... την αλήθεια εγώ την ξέρω και δεν μπορειίτε να μου την αλλάξετε ό,τι και να μου πείτε!>>
Τι να κάνουμε μερικές φορές ερωτεύεσαι, τι να κάνουμε? Δεν μπορούμε να το αλλάξουμε! Τι έγινε κόλλησες με την λέξη? Μπορώ να σου πω ότι είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο! Σου έχω άλλη μια έκληξουλα... i love(d) you xaxaxaxa κοκάλωσες? Δεν πειράζει θα το συνηθίσεις κάποια στιγμή.Με έκανες διαφορετικό άνθρωπο... τι πρίμενες να πω? Ευχαριστώ για όλες αυτές τις υπέροχες αναμνήσεις που μου πρόσφερες... που η αλήθεια είναι ότι κάποτε τις μισούσα όπως μισούσα και εσένα, αλλά αυτό που κατάλαβα είναι ότι όταν μισείς κάτι δένεσαι περισσότερο μαζί του! Όπως λένε "Όταν προσπαθείς να ξεχάσεις κάποιον που αγάπησες πραγματικά είναι σαν να προσπαθείς να θυμηθείς κάποιον που δεν γνώρισες ποτέ!" ;)
Ακόμα και αν με αγνοείς και κάνεις σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα τα μάτια σου λένε διαφορετικά πράγματα! Ήσουν μια ιστορία, ένα βιβλίο που τελείωσε, διάβασα το τέλος, νομίζω πως έφτασε η ώρα να προχωρήσω μπροστά! Ευχαριστώ πολύ για όλα!