Γειά σας... ΖΕΙΤΕ! Τι χαρά είναι αυτή!? =Ρ Τέλος πάντων... να μπω κατευθείαν στο θέμα μου ή να το πάω πλάγιως...? είναι μια ερώτηση... λοιπόόόόόν, η υπότιθέμενη ώρα που θα καταστρεφόμασταν 13:13 πέρασε, η 21η Δεκέμβρη θα περάσει και θα γίνει παρελθόν μια ανάμνηση που θα έχουμε όλοι μας και θα γελάμε με τις στιγμές που φωνάξαμε στο άκυρο μέσα στην τάξη "ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ" ή "ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ" ή μια τσιρίδα που σε έκανε να μουτζουρώσεις αυτό που έγραφες! και τον καθηγητή να κοιτάει -> ο_Ο <- έτσι, ενώ όλη η υπόλοιπη τάξη είχε λιώσει στα γέλια.Όλοι είχαμε κάποιο παιδί στην παρέα, ή κάποιον γνωστό που είχε ρωτήσει: "Τι θα έκανες άμα ερχόταν όντως το τέλος του κόσμου?" Όλοι απάντησαν, και όλες οι απαντήσεις είχαν να κάνουν ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΑΤΟΜΟ στην ζωη του καθενος, με την ΑΓΑΠΗ με λίγα λόγια. Έλεγαν ότι ήθελαν να πάνε στον "άνθρωπό τους" και να τους μιλήσουν χωρίς να φοβούνται πλέον τίποτα, γιατί δεν θα είχαν να φοβηθούν τίποτα, το τέλος θα ερχόταν και κάτι σαν και αυτό δεν θα τους ενοχλούσε πολυ, ούτε θα σκεφτόντουσαν τι θα έλεγαν οι γύρω τους, άμα θα τους αρέσει ή όχι η επιλογή τους!
Άλλοι έλεγαν ότι θα ήθελαν να είναι μαζί με τους αγαπημένους τους φίλους, πίνοντας ζεστή σοκολάτα, μπαμπουλωμένοι με κουβέρτες, να κάθονται στο μπαλκόνι και να βλέπουν το το τέλος να έρχεται. Κάποιοι άλλοι θα ήθελαν να είναι μαζί με το "άλλο τους μισό" AΓΚΑΛΙΑ μέχρι το τέλος και λίγο πριν τελειώσουν όλα να ανταλλάξουν και το τελευταίο τους ΦΙΛΙ! (Γλυκό έτσι?) Άλλοι πάλι θα ήθελαν να περάσουν αυτές τις λίγες στιγμές χαμογελώντας γιατί κάποιος άλλος τους το στέρησε! Λίγοι και καλοί, λίγοι και στενοί! Πάντα σε τέτοιες στιγμες θέλουμε μόνο τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Συγγενείς, φίλους, αδέρφια, γονείς, τον άνθρωπό μας!Κρύο...
Κάθομαι στην καρέκλα μου πίνοντας την σοκολάτα μου.
Βαβούρα...
Σκέφτομαι,
Γιατί πρέπει να θυμηθούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους λίγο πριν τα πάντα τελειώσουν? Γιατί?
Γιατί πρέπει να έρθει το τέλος για να δείξεις στους γονείς σου το πόσο πολυ τους ευχαριστείς για αυτά που έκαναν τόσα χρόνια για σένα?
|ΣΙΩΠΗ| μόνο η μουσική ακούγεται από το βάθος, απορημένα μάτια με κοιτάνε!
***Γιατί να μην τρέξεις να του μιλήσεις... να του πεις τι πραγματικά νιώθεις για εκείνον, μην τα αφήνεις όλα στο άγνωστο. ΦΥΓΕ! Εκεί κάθεται τον βλέπεις? Πήγαινε μην χάνεις χρόνο! Άλλωστε δεν μας απομένει και πολύς!
*Πόσους μήνες την θέλεις και σε θέλει. Γιατί δεν μιλάτε? Ντρέπεστε? Μου κάνεις πλάκα? Οι μόνοι άνθρωποι που θα έπρεπε να ντρέπονται είναι αυτοί που δεν νιώθουν κάτι παρόμοιο ο ένας με τον άλλον! Κοιτάζεστε πόση ώρα και κανένας απο τους δύο ξεροκέφαλούς ας δεν σηκώνεται να μιλήσει. Πήγαινε αγόρι μου... δεν δαγκώνει η κοπέλα. Κάνε εσύ το πρώτο βήμα και κανένας από τους δυό σας θα χάσει!
****Εσύ..? την κοπέλα σου την έχεις γραμμένη, μιλάτε λίγο έως καθόλου, και τώρα θέλετε να είστε και αγκαλιά μέχρι το τέλος? Αφού όλοι το ξέρουμε ότι σημαίνει πολλά για σένα και για εκείνη το ίδιο γιατί της συμπεριφέρεσαι έτσι? Το θεωρείς ΜΑΓΚΙΑ, να παίζεις με την καρδιά της κοπέλας, και άμα το καλοσκεφτείς τι σου έκανε για να παίξεις μαζί της? |κατεβασμένο βλέμμα, νευριασμένο αλλά στα μάτια φαίνεται ότι φέρθηκε ΛΑΘΟΣ|
**Tο ίδιο κάνεις και εσύ με το αγόρι σου!
***** Εσύ θέλεις να είσαι μαζί με τους φίλους σου... άμα έχω καταλάβει καλά εμάς δηλαδή. Κάθεσαι και μας μαχαιρώνεις πισώπλατα, ποτέ δεν παίρνεις το μέρος κανενός μας, και το μόνο που κάνεις είναι να μας κοροϊδευεις μπροστά στα μούτρα μας! Θυμάσαι καθόλου τις δύσκολες στιγμές που πέρασες και σου συμπαρασταθήκαμε όλοι. Πότε όμως ήσουν δίπλα μας όταν σε χρειαστήκαμε? ΠΟΤΕ! Και τώρα, τώρα τι? Περιμένεις να είμαστε για πάντα κολληταρια με τέτοια συμπεριφορά?
-Γιατί μιλάς έτσι?
-Γιατί κανένας δεν μπορεί να μου μου το απαγορεύσει, και πάντα περιμένουμε από κάποιον άλλον μιλήσει για εμάς... έτσι δεν είναι? Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι να μην λέμε ποτέ αυτο που αισθανόμαστε, και που σκεφτόμαστε! Και ότι ποτέ δεν παίρνουμε την ευθύνη στα χέρια μας! Ώρα 13:15
-κι ειμαστε ακομα ζωντανοι... Τρολλαρουν οι Μαγια ρεεεε!!|ΓΕΛΙΑ|
-στην σκήνη, σαν ροκ συγκροτημα...
-κι αν μας αντέξει το σχοινι
-θα φανεί στο χειροκρότημα...
Μετά από εκείνο το μουσικό διάλλειμα, οι συζητησεις των παιδιών δεν είχαν πλέον εκείνο το φιλοσοφικό χαρακτήρα που είχαν. Τα πράγματα ξαναεπέστρεψαν στην καθημερινότητά τους. Τα κορίτσια να περιμένουν τον "πριγκιπα" τα αγόρια αυτοκίνητα, και όλα τα υπόλοιπα άσχετα. Ποιό το νόημα μιας "σημαντικής" κουβέντας και στο τέλος όλοι να την ξεχνάμε!? Η ώρα της καταστροφής είχε φύγει και όλα ήταν παρελθόν, τώρα το μόνο τέλος του καθενός είναι και το ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ(λίγο μακάβριο έτσι?) Άν το καλοσκεφτείς αυτό το τέλος δεν το έχει προβλέψει κανένας πολιτισμός, ούτε θα στο στείλουν σε μήνυμα, ούτε θα το ακούσεις ποτέ από κάποιον τυχαίο περαστικό.
#Σκέψου ότι γύρω υπάρχουν άνθρωποι με συναισθήματα και πάνω απ'όλα με καρδιά!
#Σήκω, ΖΗΣΕ κάνε τις επιλογές που ΕΣΥ θέλεις, κάνε αυτά που σε κάνουν χαρούμενο
#ΑΓΑΠΗΣΕ[όποιον θέλεις εσύ και όχι όποιον συμπαθήσει η παρέα σου] ΜΕ ΤΡΕΛΑ!
#ΚΑΝΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ, δεν έχεις να χάσεις πολλά! Και ειδικά όταν αυτό το βήμα θέλεις να το κάνεις βδομάδες... πόσο μάλλον μήνες! Άμα ισχύει λίγες μέρες, περίμενε να το σιγουρέψεις πρώτα!#Δείξε στους ανθρώπους που αγαπάς τι πραγματικά νιώθεις για εκείνους, μην περιμένεις να το μαντέψουν(όλοι το λατρεύομε όταν κάποιος μας δείχνει τα ζεστά συναισθήματά του για μας) και πιο σημαντικό ΜΗΝ τους θεωρήσεις ποτέ ΔΕΔΟΜΈΝΟΥΣ!









